પ્રેરણા પરિમલ
યોગીચરિતમ્ - ૬૬
ગોંડલ, તા. ૧૦-૩-'૬૧
નિત્યકર્મથી પરવારી યોગીજી મહારાજ ઉકાળો પી રહ્યા હતા, એવામાં ગામમાંથી છોટુભાઈ વકીલ આવી પહોંચ્યા. ગોંડલ ગામના પોતાના આ જૂના સખા-ભક્તરાજને જોઈને સ્વામીશ્રી રાજી થતા. તેમના આવતાંની સાથે જ સ્વામીશ્રીએ તેમને વધામણી આપી કે અમે ગઈ કાલથી સાજા થઈ ગયા છીએ. પછી પોતાના પાત્રમાંથી કોરી પ્રસાદી છોટુભાઈને આપવા લાગ્યા, એટલે તેઓ કહે, 'બાપા ! કાલે આપી હતી, અત્યારે ન આપો તો સારું.' (તેમનો આશય સ્વામીશ્રીને જમવામાં વિક્ષેપ નહિ પાડવાનો હતો. નહિ તો એમની પ્રસાદી કોણ છોડી શકે ? પણ માંદગીને કારણે સ્વામીશ્રી નહિવત્ જ જમતા ને તેમાં પણ આવી રીતે સૌને વહેંચી દઈને પોતાનું પાત્ર ખાલી કરી દેતા અને સેવકોને દેખાડતા કે જુઓ હું બધું જ જમી ગયો છું !)
પણ સ્વામીશ્રીએ જરા દૃઢતાપૂર્વક કહ્યું : 'મારે પ્રસાદી આપવી જ છે, ધણીનો કોઈ ધણી છે?...' સદા દાસત્વભાવે વર્તતા સ્વામીશ્રીના મુખમાંથી આવા પરભાવના શબ્દો જવલ્લે જ નીકળતા, પણ જ્યારે એમના મુખેથી આવા શબ્દો સાંભળવા મળતા, ત્યારે એમના મુખકમળ ઉપર ક્યારેય ન જોયો હોય એવો અલૌકિક ભાવ પણ અચૂક જોવા મળતો !
-સાધુ ઈશ્વરચરણદાસ
Vachanamrut Gems
Gadhadã III-1:
Affection for God
“A person who has an inclination of affection will do for his loved one even that which is not fit to be done. For example, in the world, thieves have affection for their wives and children. Yet, when they go to steal, they kill other people and pass on the money to their own family. In reality that thief is quite merciless, but since he has affection for his own family, he is not merciless towards them. Similarly, one who has affection for God and His devotees can never become angry on or jealous of God or His devotees, and in no way does he attribute faults to them. One who has such affection can be said to have the inclination of affection…”
[Gadhadã III-1]